insan, gölgesine yetişemiyor

insan, gölgesine yetişemiyor

kendimden bildim seni, içerden
bir ses bir kopma
gibi düştün toprağıma
ne bu bahçeye girmişliğin var oysa
ne çıkmışlığın duvarıma

dağlar görmüş nehirlerden bildim seni
orada çok çocuk öldürdüm kendimi
acıya uzadım
şehre bir ayna koymuşlar
kendime azaldım

evler ev değil dere yatağı
eşiklerde bilenir kalmanın ağır bıçağı

köksüz bir ağaçtım
ağladım ara sıra, yalnızlığın Allahı
yerleşmiş dallarıma

bildim hiçbir şey geri dönmüyor
kendimden bildim dönmediğim şehirlerden
ellerin tutulmaya hevesinden bildim
insan, gölgesine yetişemiyor..

ç.sezer

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s